cię kręcę ja.

i ten. najgorsze co może być: tkwię w przeświadczeniu, że nic dobrego, pięknego mnie już nie spotka. koniec, mój czas minął, dziękujemy za współpracę- cza było korzystać, działać, ŻYĆ. odzywa się stary kolega, żonaty- mogłam być tą żoną? drugi nad morze jedzie z dziewczyną- mogłam być nią? dzieci rodzą się- moje? NIE.
ja cię kręcę- żałuję, bardzo- tych decyzji niepodjętych wcale bądź źle, czasu utraconego. nie, nie mam 60 lat.
od czegoś muszę się odbić, na nowo odblokować zacząć "chcieć".może od jutra.

OMG

chciałam zmian. coś się niby pozmieniało. miałam ja.
wiosna kolejna. powinnam chyba przestać je liczyć. już nie wypada.
wydaje mi się, że wszyscy zorganizowali sobie życie beze mnie. czasem jestem potrzebna a i owszem. chcę być komuś potrzebna zawsze.

The unforgiven 2

ogólnie to zimno było.
dużo ludzi, bardzo dużo, nie miał kto wieńców nieść, mówiła- chodź, weźmiemy, bo nie ma kto, mówię jej- nie, coś ty, nie chcę. przypomniała mi się Babcia i tamte wieńce i wiatr co wstęgą szarpał- złapać nijak jej nie mogłam. i był przymrozek tamtej nocy, bałam się, że zmarznie bo miała taki cienki żakiet.
jasna trumna była, proszę bukiet, taki na pogrzeb, a to młody czy starszy ktoś był?, mówię młody, ona, że białe kwiaty, że kalie może.
dziewczyna śpiewała, kieszonki pęczniały od mokrych chusteczek, ona mówi do mnie tylko,żeby nie śpiewali 'anielskiego orszaku', myślę przecież zaraz zaśpiewają no i śpiewali
pamiętacie jak był rzymskim żołnierzem? mówią: no, pamiętamy. a jak tańczył z Kasią P? mówimy: no. chyba można uśmiechać się na pogrzebie. z nim się śmialiśmy, bo kamera była a on był śmieszny a ja miałam zielony sweter.
wziął moją kalię i położył na innych kwiatach, na stosie. zaczęło padać, mówię, kurwa mógł z kimś pogadać, obudzić kogoś i pogadać.
dzwoniła później, jego wiersze czytała, dzwoniła i czytała jego wiersz o śmierci a jego już nie ma, od niedzieli go nie ma.

niewidzialna

Niebezpiecznie sie znowu zastanawiam nad wieloma sprawami. Kuźwa, nic dobrego to nie wróży!
Wracałam z domu PKSem, ciasno, duszno i ciemno. Szyby zamarznięte, toć ok -15 na zewnątrz. Miałam bilet-wiec siedziałam, siedziałam i myślałam. O sobie, świętach, domu, którego nie mam albo mam dwa, no 1,5 raczej. O udzie chłopaka obok, co z moim sie stykało, o techno w słuchawkach kolesia nade mną, no i o udzie chłopaka obok, co z moim sie stykało.
Na szybach mrozowe kwiaty, yey tak pięknych nie widziałam dawno, ostatnio chyba na szybach w kurniku. I oto mój udowy towarzysz zaczął je drapać! Odwróciłam głowę, patrzeć nie mogłam.
Zresztą czułam sie w tym PKSie jak w lodzi podwodnej albo, no nie wiem w statku kosmicznym. Nie wiedziałam gdzie jadę, po co, co za ludzie kichają, kaszla, plują dookoła mnie. Bezsensowna podróż , bezcelowa. Siedziałam bez duszy, ona była gdzie indziej. Sensu szukała, celu wypatrywała już nie podróży a życia, tak ogólnie.
"Wieczne odpoczywanie racz mi dać Panie"- co?
Dusza z ekskursji powróciła, ot kichnął ktoś na mnie, wiec jesteśmy razem. Ja i dusza i cały PKS.

Nirvana? nie..to Bowie

Nie, nie mam kaca. Nie jestem dzisiaj w najlepszej formie. Za dużo myślę ostatnio, nigdy mi to nie służyło.
może myślę nie o tym co powinnam.
Tak, chce 'coś' zmienić. Ale albo mi sie nie chce, albo zmiany wymagają czasu i wysiłku, a ja lubię wszystko mieć już-teraz-w tej chwili.

Sroka siedziała na balkonie, wpatrywała sie w okno. Może mi oko chciała wydłubać? Niech to szlag!

Tak, jestem TWÓRCZA! dokonałam tego niebywałego odkrycia niedawno. Cieszy mnie to.
Z niewielu rzeczy mogę być dumna- ale z tego jestem. Gdyby nie mój słomiany zapal- byłabym mistrzynią w kilku dziedzinach.

Starzeje sie, lewe biodro mnie niedomaga.

kolczaste kulki

aaaa, nigdy nie pamiętam jakiej czcionki używam pisząc TU. Wybieram wiec te najgłupiej brzmiąca w nazwie. no.
I dobrze było, pływałam se na oceanach mniej lub bardziej spokojnych, nawet, ktoś sie pojawił na horyzoncie. I dupa. Nie dam rady zapomnieć, tzn nie mam w sumie czego wspominać. Mozna tęsknic za czymś czego tak naprawdę nigdy nie było? Bo ja tęsknię, 24/h jak porządne Tesco, 7 dni w tygodniu.
I czytam książkę, po raz drugi czy trzeci a tak jakbym czytała ja po raz pierwszy.
I mam nadzieje.
I odrosty kilkucentymetrowe. Fuck!

No i jeszcze Rychu, którego już nie ma. Tzn jest, pod dzika różą i jeszcze we mnie siedzi cały czas. Taki mały a wypełnia mnie cala.

Przypomniałam sobie o jednym wydarzeniu.
Dwa albo trzy lata temu- miałam otworzyć bardzo wcześnie rano (ok 4-5 )drzwi do mieszkania koleżance, która skądś wracała. Sen mój z tej przyczyny był nerwowy. Nad ranem poczułam czyjąś obecność w pokoju- co gorsza! ten ktoś/coś siedziało na mojej kołdrze i mnie dusiło! siedziało na mnie i dusiło! nie dałam rady się podnieść, jak odrętwiała jakaś..teraz mam ciarki jak sobie przypomnę ową sytuację. Teraz już wiem..to był Dusiołek. Podłe to, zacięte i nieustępliwe! nijakiego zlitowania nie ma! precz Dusiołki, Świtezianki i różne takie!

za Leśmianem rzeknę na koniec:

" O, rety - olaboga!

Nie dość ci, żeś potworzył mnie, szkapę i wołka,

Jeszcześ musiał takiego zmajstrować Dusiołka?"